फ्लश आउट -अंतिम

(प्रकाश येतो तेव्हा दोघी प्रेक्षकांना पाठकरुन उभ्या/बसलेल्या आहेत.)

                  मागे लहानपणीची समीरा झोपाळयावर आहे.

समीरा       : लहानपणी मला झोके घ्यायला खूप आवडायचं.... बाबाची आणि माझी चांगली गट्टी होती.  तस आईवर ही माझं सारखंच प्रेम होत पण बाबा माझा खास होता.  आईला उंच झोके घेतलेले आवडायचे नाहीत.  मग मी नुसतीच झोपाळयावर बसून गोल फिरत पायानं जमीन खुरडत बसायचे.... त्यावेळी मी 14-15 वर्षाची होते.  आईच्या त्या हटकण्यामागे खरं कारण काय ते मोठं झाल्यावर कळलं.... तर तिथं आमच्या घराशेजारी श्वेतल राहायचा.... गोरा पान.... गोबऱ्या गोबऱ्या गालांचा.... तो यायचा माझ्या सोबत खेळायला आणि येताना एक भिरभिरं घेऊन यायचा.  आईची नजर चुकवून मी आणि श्वेतल उंच उंच झोके घ्यायचो आणि भिरभिऱ्याच्या फटफट आवाजाप्रमाणे हसायचो.

ती              : अच्छा याने बचपन का प्यार.... कहानी पुरी फिल्मी है यार ....

समीरा       : तसचं काहीसं...., लहानपणी आईला बोलता बोलता सांगून टाकलं.... की मी मोठी झाले ना की मी श्वेतलशीच लग्न करणार.  मग काय तेव्हा पासून श्वेतलची भेट बंद मग मी एकटीच जमीन खुरडत बसायची.....then काहनी ने फिर एकबार मोड लिया... अगदी फिल्मी स्टाईलने दोघांची भेट झाली.  एक पबमधे नेहमीप्रमाणे शनिवारची रात्र मी आणि सर्व कलिग्स.... सार्वजनिक शपक्षेू करायला.... तिथं एका तरुणाची नजर माझ्यावर खिळली.  त्याने नजर चोरली पण मी त्याला ओळखला गोबऱ्या गोबऱ्या गालांवर खळी पडणार तोच होता माझा श्वेतल. मी त्याला अडवलं.  त्याच्यासमोर उभी राहिले रुक्मिणीसारखी.... आणि हात पुढे केला आणि म्हणाले माझं भिरंभिरं... तो किंचित हसला..., बराच वेळ मी बोलत होते.  प्रेम आणि त्याचा अर्थ याची जाणीव होत होती.  लहानपणीची सुप्त इच्छा आता पूर्ण होईल असं वाटत होतं.  ज्याला आपल सर्वस्व वाहून घ्याचं असच वाटत होतं.  पबमधील गर्दीने घामाघूम झालो होतो दोघही पण तो काहीच बोलत नव्हता, वाटलं त्याचे गोबरे गाल ओढावे आणि किस करावं.... तो खूप अस्वस्थ वाटत होता.  मग मीच धीर करुन त्याला विचारलं.  सध्या काम काय करतोस? पण एवढया वेळाच्या शांततेनंतर त्याच्या उत्तराने मीच कोसळले.  तो म्हणाला....

श्वेतल         : मी शरीर विकतो....

समीरा       : त्याचं ते एका वाक्यातील उत्तर ऐकून मी माझीच उरले नाही.  एकाक्षणी वाटल की पर्समधील असतील नसतील तेवढे पैसे द्यावेत आणि आपल प्रेम विकत घ्यावं आणि त्याला सोपवून द्याव.... पण नाही.  माझ्या नजरेन त्याला प्रश्न आणि त्याच्या नजरेन उत्तर आधीच देऊन टाकलं.  मग मी घरी आले.... दोन दिवसांनी एक पार्सल आलं.  त्यात श्वेतलन पाठवलेल भिरभिरं होतं.  ते आजही बाल्कणीत फटफट आवाज करत उभ आहे....

ती              : डे अजून काही बाकी आहे की बास! .... गडबडीत काय मागितलस कळलना!

समीरा       : अग येडचाप.... पण मग तुला विचार करुन द्यायला काय झालं होतं.  कितीही झालं तरी पर्सनल होत ते... (शांतता)

ती              : पण तूच गोंधळ केलास ना भेंडी..., give me  give me….

समीरा       : ये वांगी...

ती              : भेंडीत जी मजा आहे ती वांग्यात नाही... (हसतात) रपूुरू एका अर्थी बरच झालं तुझ्या त्या भावना किती मर्यादित आणि स्वच्छ आहेत....I like it you … great!

                  (तेवढयात तो माणूस पुन्हा समोरुन जातो.)

समीरा       : मला एक कळत नाहीय हा माणूस आपली शांतता का भंग करतोय...

ती              : डबा खाऊन झाल्यावर झोपायची जागा असणार त्याची बहुतेक...! चल मी निघते.

समीरा       : बस गं जाशील कंटाळून...., तुझ्याशी बोलताना बरं वाटतय.... मला एक कळत नाही Sex is need I agree nU everyone behave as like it is compaltion why? What is the truth.

ती              : सत्य!..... (आजूबाजूला पाहते बाकावरील पेपर वाचते.) सत्य शोधणाऱ्यांचा शेवट येशू सॉक्रॅटिस आणि महात्मांजीसारखा होतो.

समीरा       : काय?

ती              : ए ऽऽ बाई हे मी नाही.  पेपरातलं वाचून सांगितलं.... (दोघीही खूप हसतात) Dear समीरा जानू मी तुला काय सांगू अपून की एक सिंपल फिलॉसॉफी है।

समीरा       : मी सांगतेना तुझं काय म्हणणं असेल

ती              : अच्छा Ok!

समीरा       : तू म्हणशील.... जीवनात येणारा प्रत्येक प्रसंगाला हसतमुखाने तोंड दे.

ती              : राईट

समीरा       : तू म्हणशील परिस्थितीला सामोरे जा.

ती              : धशी!

समीरा       : तू म्हणशील जीवनाचा प्रत्येक क्षण आणि क्षण आनंदाने जग.  सतत past future ची काळजी करत बसू नको. live in present behappy

ती              : Hey शाब्बास!

समीरा       : मी सर्वांना सांगेन हरिूः0श्निआय एम केव्हापासूनच्या घालमेलीतून मला आता मोकळं झाल्यासारखं वाटतय....श्वेतलची स्थिती पाहून तिथे माझ्याकडे ठामपणा नव्हता.  पण अशा ठिकाणच्या ठामपणाची तरी काय गरज.

ती              : पण जाणीव तर झाली ना.

समीरा       : thanx… दोघांनाही thanx जिनं मला जन्म दिला आणि ज्यानं माझ्या ठामपणाला जन्म दिला.... Dear तुला सांगू मला माझं नव आयुष्य अगदी नीट दिसतय...., मी आक्रमक नाहीय, सर्वांची लाडकी झालीय..., माझ्या घरातून बाहेर पडून वळलंकी शेजारचा टायर पंक्चरवाला तेथून पुढे आले की चायवाला (बस मधला कंडक्टर) दररोज भेटणाऱ्या प्रमिला ताई.  ऑफिस खालचा पानवाला शेजारचे रिक्षावाले.  आमचा वॉचमन.  आमची रिसेप्टनीश मुग्धा पानसे.... लिप्टमन.... माझा कलीग तन्वीर, मला पाणी आणून देणारा शिपाई आणि साहेबांनी बोलवलय म्हणून निरोप देणारा आमचा अकांटंट.  आणि मी ही बॉडी स्प्रे मारुन शेजारच्या दिपककडे स्माईल देऊन ठामपणे may I come in sir अस म्हणून आत जाणाऱ्या आम्ही समीरा.... 15 दिवस सुट्टीचे आणि प्रमोशनचे लेटर घेऊन येणारी  we are sameera!.... finally I decided to flushout  blady all crap things. or (finally I came to the counclusion that all crap things can be flushout.

                              (अंधार ... तेवढयात मोबाईल वाजू लागतो जो समीराने बाथरुमच्या आरश्यासमोर ठेवला आहे.  त्यावर गाणं आहे किसी की मुस्कराहटे हो... निसार... दरवाजा वाजतो, फ्लशचा आवाज.  समीरा  बाथरुमजवळ आहे.  मागे झोपाळयावर ती उंच झोके घेतीय.  समीरा दरवाजा उघडते.  तन्वीर म्हणजे जो सारखा मधेमधे येणारा माणूस स्वच्छ कपडयात येतो.  ती जाते.)

तन्वीर        : अग कितीवेळ झाला मी दार वाजवतोय... आख्खं बुक वाचून काढलसं की काय?

                  (तन्वीर दरवाजा बंद करतो.  मागे झोपाळा रिकामा झुलतोय आणि बेंच वर तो बसलाय....)  समीराचा मोबाईल वाजतो.  किसी की .... स्टेजवर तीन इमेज दिसतात.  मागे झोपाळा.  शेजारी बाकावर तो आणि दरवाजा उघडण्याची खटपट करणार तन्वीर.... म्युझिक.  वाढत जाते.... तो फोन लावण्याचा प्रयत्न करतो.  शीट् .... (पडदा सरकतो)

तन्वीर        : तुम्ही इथ केव्हा पासून बसलाय...

तो              : जेव्हापासून तुम्ही लोकांना शिव्या देताय...

-- पडदा --

---------------------------------------------------------------------------------

अंतिम 

लेखक -विकास पाटील

-----------------------------------------------------------------------------------

 ही एकांकिका सादर करण्यासाठी लेखकाची पुर्वपरवानगी आवश्यक आहे .त्यासाठी व्यवस्थापानाशी संपर्क साधावा.